:::: یک روایت و یک حکایت :::: |
|
كارمندان كارخانه فولكس واگن را زير نظر داشتم. آن ها تا آخر وقت اداري كار مي كردند و به محض اعلام تعطيلي به خانه بر مي گشتند و پس از مدتي استراحت به همراه خانواده (در اكثر قريب به اتفاق اوقات همسر) به بيرون مي آمدند و خريد مي كردند و سپس به كافه ها و باشگاه هاي شبانه مي رفتند. شام مي خوردند و در ظاهر خوش بودند. بعد به خانه برمي گشتند و مي خوابيدند و صبح دوباره سر كار حاضر مي شدند. اين برنامه روزانه آنان بود. سيستم آلمان آنان را چنين بارآورده بود كه حتي در درستي يا نادرستي اين سيستم نيز قضاوت نمي كردند و نمي انديشيدند. روزي در كنار يكي از آن ها نشستم و درباره اين زندگي كه آنان مثلا مي كگردند صحبت كردم. ماموراني مخفي و دوربين هايي مخفيانه داشتند كه مبادا كسي كارگران را از اين زندگي يكدست؛ مصرف گرا و در خدمت نظام سرمايه داري باز دارد. فوري متوجه من شدند و مانع از هم صحبتي شدند.
آنان كار مي كردند و سپس در عوض دستمزد كار خود فقط مصرف مي كردند. اوقاتي را كه براي كسب نيرو جهت كار فردا نياز داشتند را در كلوپ هاي شبانه مي جستند و حتي تمايل به فرزندآوري را نيز از دست داده بودند( به جهت عدم فرزندآوري آلمان يكي از پيرترين كشورهاي دنياست). در سفر اخيري كه به چين داشتم متوجه شدم اين سيستم مي رود تا در كشور بافرهنگي چون چين نيز تسلط يابد.»
چند روز پیش باید خودم را به یک جلسه انتخاباتی می رساندم. عصر هنگام بود. فاصله چهارراه شریعتی تا میدان ساعت را خواستم پیاده طی کنم و کمی به رفتار و گفتار عابران توجه کنم. اکثر عابران خانواده بودند. خانواده هم نه مثل خانواده های قدیم که لشکر بچه ها به دنبال پدر و مادر بودند، به قول زورویی نصرآباد: اغلبشون یه دونه اون هم به زور.
غالبا از خرید حرف می زنند و آن هم اغلب از لباس است و لوازم منزل. ویترین ها هم که تماشاگه جماعت هستند.
جلسه چند ساعتی به طول کشیده و دارم برمی گردم. رستوران ها و کبابی سنتی ها و ساندویچی ها مشتری خوبی دارند.
از گفتن این ها نمی خواستم نتیجه بگیرم که ما هم به حال و روز جماعت فرنگ دچار شده ایم که ما را با آن ها تفاوت است از زمین تا آسمان؛ اما می خواستم به خودم تنبه دهم که مبادا به حالتی بیافتیم که کارکنیم و مصرف کنیم و برای مصرف کردن کار کنیم و برای هزینه مصرف کار. مبادا هر امروزمان مثل دیروز باشد و فردایمان مثل امروز.
اسیر مارک ها و برند ها نشویم که روزی خدایی ما را مارک ها بکنند. خدایمان دوربین مخفی ها نشوندهااااا.
مبادا وصف حال ما «مصرف می کنم پس هستم باشد»
خوراک و پوشاک و کار همه وسیله اند نه هدف.
کار من و تو بدین درازی / آگاه کنم که نیست بازی
تا گوهر قلب ها سرشتند ما را ورقی دگر نوشتند
تا در نگریم و راز جوییم / سرمایه کار خویش
|
